Korteknie Stuhlmacher
Architecten


Vedute, ruimtelijk manuscript
Vedute, spatial manuscript


material study

material study

material study

the final version

the final version

the final version

Opdrachtgever: Stichting Vedute (www.vedute.nl) 
Ontwerp: 2009 
Uitvoering: 2009 
Fotografie: Daan Mol 

'Vedute (1991) is opgericht met als doel, een bibliotheek van ruimtelijke manuscripten op te bouwen: een verzameling driedimensionale objecten die als gevisualiseerde gedachten het begrip ruimte zichtbaar en toegankelijk maken. Vedute nodigt kunstenaars, vormgevers, architecten en personen werkzaam in andere disciplines uit hun persoonlijke opvattingen over ruimte te verbeelden in een driedimensionaal werk dat in gesloten vorm 44 x 32 x 7 cm meet. Anders dan boeken, geven ruimtelijke manuscripten hun inhoud vooral prijs door het beeld te laten spreken. Sommige zijn direct te verstaan, andere laten zich letterlijk stap voor stap beschouwen; de variëteit aan mogelijkheden lijkt onuitputtelijk. Door het onderbrengen en uitdragen van de op deze manier tot stand gekomen werken wil Vedute nieuwe impulsen geven aan het denken en de discussie over ruimte en architectuur'(website Stichting Vedute)

 

Ruimte is voor ons onlosmakelijk verbonden met materiaal. Verhoudingen, sferen, licht, temperatuur, textuur, kleur, klank en geur, kortom alles wat wij van een ruimte zintuigelijk waarnemen heeft te maken met de wijze waarop de ruimte is gemaakt. Het karakter van de materialen die zijn gebruikt, zij het expressief en aanwezig of juist terughoudend, is het uitgangspunt van onze architectuur. Het bepaalt elke ruimte die we maken. 

 

Ruimte is voor ons tevens iets dat pas door tijd en gebruik tot leven komt. Onze architectuur is bedoeld als een krachtig en helder kader voor de natuurlijke processen die er in de loop van de tijd plaats vinden. Ze wil ruimte bieden voor toe-eigening, persoonlijke toevoegingen, veroudering en verandering. 

 

Voor Vedute hebben we een object gemaakt dat mag en moet veranderen. Hiervoor hebben we een materiaal gebruikt dat de zinnen evenzeer aanspreekt als de natuurlijke bouwmaterialen die we graag in onze gebouwen toepassen. Het object is gemaakt van massieve bijenwas, verzameld door Rotterdamse bijen. De was is direct afkomstig van de imker. Het materiaal is volledig natuurlijk, heeft vele kleurnuances, ruikt lekker en voelt warm en zwaar aan. We hebben het object gegoten in een mal van 44 x 32 x 7 cm en opgebouwd uit vele dunne laagjes was. De in de massa opgenomen lonten kunnen tegelijkertijd of om beurten worden aangestoken. Na verloop van tijd ontstaan er om de lonten heen kraters en vijvers die op een gegeven moment in elkaar gaan vloeien.  Het oorspronkelijk massieve, vlakke object verandert in een uitgehold driedimensionaal miniatuurlandschap.

 

Ons ruimtelijk manuscript is geen maquette, geen afbeelding of representatie van iets anders. Het is, nét als architectuur, het beste ervaarbaar door het te gebruiken, met alle zintuigen.

Elke gebruiker zal een onuitwisbare indruk achter laten. Telkens als er lonten worden aangestoken wordt het object dunner en lichter totdat er uiteindelijk alleen een dunne laag was op de bodem en langs de randen overblijft. Er ontstaat één grote, vloeiende ruimte wiens vorm en karakter volledig is bepaald door materiaal, tijd en gebruik. Doordat de lonten op veilige afstand van de randen zijn geplaatst blijft het door Vedute opgelegde kader met de voorgegeven afmetingen intact. 

Client: Stichting Vedute (www.vedute.nl) 
Design: 2009 
Realisation: 2009 
Photography: Daan Mol 

'Vedute (1991) has been set up with the aim to build up a library with spatial manuscripts: a collection of three-dimensional objects that make the notion of space visible and tangible, as visualised thoughts. Vedute invites artists, designers, architects and others working in other disciplines to illustrate and reflect their personal ideas about space by making a three-dimensional work measuring 44 x 32 x 7 cm. In contrast to books spatial manuscripts reveal their secrets by images. Some can be understood directly, others need to be looked at again and again; the possibilities seem to be endless. By collecting and exhibiting these works Vedute aims at giving new impulses to the thinking and the discussion about space and architecture.' (website Vedute Foundation). 

 

To us, space is indissolubly connected to material. Proportions, atmospheres, light, temperature, texture, colour, sound and smell, in short everything that contributes to the sensual experience of a space has to do with the substance the architecture has been made of. The character of the materials that have been used, being overtly expressive or subdued, is the starting point of our architecture and determines every space we make.

 

At the same time we feel that space only comes alive through time and use. Our architecture is meant to be an effective and clear framework for the natural processes that take place during its lifetime. It wants to offer opportunities for adaptation, ageing and change.

 

For Vedute we made an object meant for change. We used a material that has similar sensual qualities as the natural building materials we like to use for our projects. The object has been made of solid bee's wax, collected by local bees from Rotterdam. The wax has directly been bought from the beekeeper. It has been kept completely natural, with all its colour shades, smells and its warm and heavy feel.  We cast the wax in a mould with the Vedute dimensions, 44 x 32 x 7 cm, stacking many thin layers on top of each other. The wicks inserted in the mass can be lit one by one or all at the same time. After a period of time there will be craters and little ponds around the wicks that eventually will flow into each other. The flat object gradually changes into a three dimensional, slightly unpredictable miniature landscape.

 

Our spatial manuscript isn't a model nor an image or representation of something else. It is, just like architecture, to be experienced best by using it, with all the senses. Every user will leave his or her indelible traces behind. Every time the wicks are lit the object becomes thinner, less substantial and lighter, till only a thin layer of wax will be left on its bottom and edges. The object becomes one large, fluid space that has been shaped by material, time and use. By placing the wicks in a safe distance to the edges of the object the framework dictated by the Vedute dimensions remains intact.